Wyspa Dziewięciu Skarbów

5 opinii dla Wyspa Dziewięciu Skarbów

1. 

   Ada Johnson – pisarka, redaktorka – 8 października, 2026

   Świadome rodzicielstwo jest sztuką najwyższych lotów. Wiąże się z nim tyle samo radości i satysfakcji, co wyzwań i trudności. W tej podróży nie ma dróg na skróty, trzeba rzetelnie przejść przez wszystkie etapy, a po drodze ugasić niejeden pożar. Całe szczęście rodzice nie są w tym procesie sami. Mogą się wesprzeć mądrością i doświadczeniem swoich bliskich. Pomocni są także specjaliści, dysponujący szeroką wiedzą teoretyczną i praktyczną. Zdarza się, że rozmowa z fachowcem przypomina serdeczną, przyjacielską pogawędkę. I to jest właśnie ten przypadek.
   Patrycja M. Prygoń napisała swoją Wyspę Dziewięciu Skarbów niezwykle lekkim i swobodnym stylem. Jednocześnie już od pierwszej strony czytelnik wie, że autorka doskonale wie, o czym pisze. Przy tym nie ocenia, nie moralizuje i nie narzuca swojego zdania, po prostu dzieli się swoimi obserwacjami i podsuwa cenne wskazówki. Dla mnie ta książka to czyste źródło wspierających słów i dobrej energii.
   Polecam z całego serca!

2. 

   Violetta Jankowiak – certyfikowana trenerka oddechu, instruktorka teatralna, reżyserka, dziennikarka radiowa, miłośniczka książek – 8 października, 2026

   Powiedzenie, że dzieci przychodzą na świat, a my nie dostajemy w pakiecie instrukcji obsługi, właśnie przestaje być prawdziwe. Bo książka Patrycji Prygoń to swoistego rodzaju drogowskaz, jak w gąszczu skomplikowanych relacji z małym człowiekiem znaleźć najlepsze rozwiązanie. Ponad 20 lat pracy neurologopedycznej z dziećmi jest wystarczającym mandatem, by napisać Wyspę Dziewięciu Skarbów, ale uważność, czułość i akceptacja autorki czyni tę książkę wyjątkową. Drogi Rodzicu, ale też Drogi Dorosły Człowieku – sięgnij po nią, bo to prawdziwa skarbnica wiedzy o tym, jak życie można przeżywać. Otrzymasz w pakiecie moment refleksji i zatrzymania, wzruszenie i uśmiech. A także piękno zaklęte w ilustracjach wykonanych przez Piotra Rubieckiego. Absolutnie obowiązkowa pozycja na półce czytelniczej. I nie, nie przeczytasz tylko raz i odłożysz.
   Będziesz po nią sięgać już zawsze.

3. 

   Marcelina Zawadzka – Miss Polonia 2011, prezenterka telewizyjna, mama Leonidasa – 8 października, 2026

   Wyspa Dziewięciu Skarbów to książka, którą – dzięki zawartym w niej prawdziwym historiom – czyta się niezwykle przyjemnie. Jako mama nieraz szukałam i zastanawiałam się, czy jest książka, która pomogłaby rodzicom lepiej rozumieć swoje dzieci, i to jest zdecydowanie taka pozycja.
   Jest bardzo praktyczna, z dużą dawką wiedzy, którą można od razu zastosować. To książka, która mnie, rodzica, zatrzymała wielokrotnie – w refleksji nad swoim dzieckiem i pięknem rodzicielstwa.
   Bardzo podoba mi się podejście Autorki do kwestii potrzeby dialogu rodzica z dzieckiem. Staram się praktykować tę metodę od dawna. Zamiast narzucać dziecku swoje zdanie zgodnie z przekonaniem „wiem, co dla ciebie dobre”, pytam, jak czuje się ono ze swoim wyborem i dokąd podąża.
   Dodatkowym plusem książki jest podjęty w niej temat rodziców – ich psychologicznych archetypów i ciemnych stron, co jest rzadkością w tego typu publikacjach.
   Wyspę Dziewięciu Skarbów bardzo polecam wszystkim tym, którzy chcą wyjść z oceniania i poprawiania swoich dzieci. Dzięki tej pozycji można naprawdę pomóc sobie w zrozumieniu zachowań naszych dzieci, które często są niesprawiedliwie odbierane jako „dziwne” czy „nie na miejscu”.

4. 

   Beata Paterska – coach ICF, tłumaczka „Księgi Wewnętrznego Rozpoznania” dr Chucka Spezzano – 8 października, 2026

   Wyspa Dziewięciu Skarbów to dla mnie książka o tym, żeby naprawdę zobaczyć dziecko. Zrozumieć, jak ono przeżywa świat, jak odbiera otoczenie. Czego potrzebuje i co jest jego naturalnym zasobem i indywidualną urodą, a nie problemem do rozwiązania.
   Inspirując się numerologią pitagorejską, autorka zaprasza do spotkania z dzieckiem – takim, jakie ono jest, również z jego odmiennością, która poznana i zrozumiana staje się wartością dziecka, którą my, dorośli, możemy wspierać, zamiast korygować.
   To nie jest kolejny poradnik o tym, jak wspomóc rozwój i przyszły sukces dziecka, ale jak lepiej poznać i zrozumieć istotę, którą kochamy, a także jak ją wspierać i jak jej towarzyszyć w odkrywaniu jej talentów, unikatowości i budowaniu postawy: „umiem, potrafię, zrobię to” – aby w dalszej perspektywie osiągnęła sukces w świecie.
   Ujęły mnie duża empatia i ciepło autorki, z którymi patrzy na dzieci i ich wielowymiarowość. Każde dziecko jest ważne, wnosi swoją część do większej całości i pomaga budować świat.
   Wyspa Dziewięciu Skarbów to wartościowa lektura dla rodziców, pedagogów, terapeutów i każdego – bo każdy był kiedyś dzieckiem :). W wielu miejscach poruszająca. Ja przeczytałam jednym tchem.

5. 

   Daria Szulc – edukatorka języka angielskiego CJT Apple School – 8 października, 2026

   Jako nauczycielka z wieloletnim doświadczeniem w pracy z dziećmi przeczytałam Wyspę Dziewięciu Skarbów przede wszystkim z perspektywy praktyka. Przez lata pracy edukacyjnej obserwowałam setki dzieci i wielokrotnie przekonywałam się, jak bardzo różnią się one sposobem reagowania, funkcjonowania w grupie, motywacją, tempem pracy czy potrzebą kontaktu z nauczycielem. Dlatego szczególnie bliska jest mi jedna z głównych idei tej książki: nie istnieje jeden sposób pracy, wychowania czy komunikacji, który będzie równie skuteczny w przypadku każdego dziecka.
   Autorka proponuje własną typologię dzieci – dziewięciu „skarbów” – pokazując charakterystyczne dla nich potrzeby, mocne strony, trudności oraz możliwe kierunki rozwoju. Szczególnie wartościowe jest dla mnie to, że nie poprzestaje na opisie poszczególnych typów, ale odnosi je do konkretnych sytuacji z życia dziecka w zakresie: nauki, relacji, funkcjonowania w grupie, jego sposobu reagowania na dorosłych, zainteresowań czy radzenia sobie z emocjami.
   Czytając kolejne rozdziały, wielokrotnie przypominałam sobie swoich uczniów. Dziecko, które potrzebuje rywalizacji i wyzwań, aby się zaangażować. Takie, które pod wpływem presji wycofuje się i potrzebuje czasu oraz poczucia bezpieczeństwa. Ucznia, który najlepiej funkcjonuje wtedy, gdy dokładnie wie, co ma zrobić, oraz takiego, któremu nadmiar zasad odbiera swobodę i ogranicza naturalną kreatywność. Z punktu widzenia nauczyciela te różnice mają ogromne znaczenie, ponieważ wpływają nie tylko na zachowanie dziecka, lecz także na sposób, w jaki się ono uczy, buduje relacje i reaguje na stawiane mu wymagania.
   Za szczególnie interesującą uważam część dotyczącą dynamiki grupowej. W edukacji często koncentrujemy się na zachowaniu pojedynczego dziecka, podczas gdy jego sposób funkcjonowania może zmieniać się w zależności od tego, z kim pracuje. To, co dla jednego ucznia jest naturalnym sposobem działania, dla drugiego może stać się źródłem frustracji. Świadomość tych różnic pozwala inaczej spojrzeć na konflikty, pracę w parach i grupach oraz role, które dzieci spontanicznie w nich przyjmują.
   Dużą zaletą książki jest również jej praktyczny charakter. Autorka nie tworzy chłodnego katalogu cech. Korzysta z doświadczeń własnej pracy terapeutycznej, opisuje konkretne dzieci i sytuacje oraz pokazuje, w jaki sposób dorosły może odpowiadać na ich różne potrzeby. Dzięki temu wiele opisów można łatwo odnieść do rzeczywistych sytuacji, które rodzice, nauczyciele i terapeuci znają ze swojej codzienności.
   Cenne jest także rozszerzenie tej perspektywy na samych rodziców. Dziecko nie funkcjonuje przecież w próżni. Dorosły również wnosi do relacji własny temperament, sposób komunikowania się, własne potrzeby, oczekiwania i ograniczenia. Ta część książki zachęca więc nie tylko do uważnego obserwowania dziecka, ale również do przyjrzenia się sobie i własnemu sposobowi budowania z nim relacji.
   Wyspę Dziewięciu Skarbów warto przy tym czytać jako zaproszenie do refleksji, a nie jako gotową instrukcję przewidywania przyszłości dziecka. Autorka tworzy swoją koncepcję, łącząc doświadczenie terapeutyczne, psychologię archetypów oraz symbolikę liczb. Dla części czytelników numerologia będzie interesującym językiem symbolicznym, inni mogą podchodzić do niej z większym dystansem. Nie trzeba jednak przyjmować wszystkich założeń tej koncepcji, aby skorzystać z tego, co uważam za jedną z najważniejszych wartości książki: zachęty do uważniejszej obserwacji dziecka i próby zrozumienia świata z jego perspektywy. Jako nauczycielka właśnie ten aspekt uważam za szczególnie ważny. W edukacji bardzo łatwo ocenić dziecko przez pryzmat tego, czy jest „grzeczne”, „zdolne”, „pracowite”, „spokojne” albo „trudne”. Znacznie bardziej wymagające – ale też znacznie bardziej wartościowe – jest zadanie sobie pytania: dlaczego to dziecko zachowuje się właśnie w taki sposób i czego potrzebuje, aby móc się rozwijać?
   Wyspa Dziewięciu Skarbów przypomina również o czymś, co po wielu latach pracy z dziećmi uważam za fundamentalne: różnica nie oznacza deficytu. Dziecko, które nie odnajduje się w jednym środowisku, może rozkwitnąć w innym. To, co w szkolnej ławce bywa postrzegane jako
   problem, w odpowiednich warunkach może okazać się kreatywnością, niezależnością, wrażliwością, zdolnością przywódczą, analitycznym myśleniem czy wyjątkową umiejętnością budowania relacji.
   Dlatego tę książkę traktuję przede wszystkim jako inspirację do uważniejszego patrzenia na dzieci. Może być interesującą lekturą dla rodziców, ale widzę w niej również wiele tematów do refleksji dla nauczycieli, wychowawców, terapeutów i innych osób pracujących z dziećmi.
   Najważniejsze pytanie, które pozostaje ze mną po tej lekturze, nie brzmi więc: „Do którego typu należy to dziecko?”, lecz: „Co mogę zrobić jako dorosły, aby lepiej dostrzec jego indywidualność i stworzyć mu warunki, w których będzie mogło rozwijać swój potencjał?”.
   I właśnie za skłonienie mnie do ponownego zadania sobie tego pytania – mimo wielu lat pracy z dziećmi – najbardziej cenię Wyspę Dziewięciu Skarbów.